mieszkam na kabatach do lutego z przerwą na święta i może jakieś ferie, ale w sumie nic nie wiadomo.

coraz bardziej zaczynam czuć. w takim sensie, że powoli dochodzę do tego czego chcę i czego pożądam od życia. to ciekawe jak moje marzenia są stałe od wczesnego dzieciństwa. niezmienne, chociaż nieco zmodyfikowane, jednak chodzi o to samo. wiem też, że nie osiągnę i nie zacznę nic robić przed dwudziestym piątym rokiem życia, ale potem będzie już z górki. na razie najlepsze jest to, że żyję w dziwnie artystycznej aurze mieszkania, którego właścicielem jest krytyk teatralny, który również jest dramaturgiem. mnogość mądrych książek, ambitnych filmów i muzyki stymuluje mnie do pracy, niestety nie naukowej. chociaż chodząc na pro seminarium z visual studies czuję się najbardziej natchniona w życiu. i to jest już inny rodzaj stymulacji. chciałabym się wgryźć w ten temat i zrobić coś w tym kierunku. może los mi da rozwinąć w końcu skrzydła. jak do tej pory czułam się bardziej stłamszona w sobie przez siebie niż wolna, a to nie najlepsza sytuacja. postanowiłam trochę się wziąć za to, od czego nieco uciekałam. za świat artyzmu, jakkolwiek banalnie i nawinie by to nie brzmiało. nawet powoli nabieram do tego dystansu i zaczynam się przyznawać sama przed sobą, że tak, to jednak jest to.

no i nie mogę się doczekać momentu, w którym będą przede mną leżały bilety do mongolii. najlepiej lotnicze, prosto z moskwy do ułanbator. droga powrotna pociągiem znad bajkału do moskwy, potem może stopem przez rosję. kolej transsyberyjska musi być najlepszym wynalazkiem człowieka.